5 foto's bij dit gebied

Sportklimmen

© www.nutons.nl

Val Rienza

Italië / Dolomiti di Sesto

 

land aanlooptijd afzekering
Italië 30 min zeer goed
streek / regio aantal routes / touwlengtes / sectoren oriëntatie
Dolomiti di Sesto / Val Rienza 27 / 29 / 1 zuid
gemeente / dorp wandhoogte beste tijd
Toblach / Lago di Landro 10 - 40m hele jaar door
parkeren soort gesteente materiaal
Hotel Cima di Lavaredo zeer compacte kalk 60m touw + 10 setjes


topo: Arrimpicata Sportiva a Cortina d'Ampezzo, Roberto Casanova (isbn88-86654-23-5, 1999)
 
verdeling moeilijkheisgraden
-> 4c
5a - 5c
6a - 6b+
6c - 7a+
7b - 7c+
8a ->
project
2
8
7
4
2
-
5


opmerkingen
Vanwege het uitzicht op de Drei Zinnen een uniek gebied, wat de relatief lange aanloop zeker goed maakt.

 

wegwijzer
Vanaf Toblach rij je naar Cortina d'Ampezzo (SS51) Na een paar kilometer wordt het dal ineens een stuk breder en zie je rechts van de weg het Hotel Cima di Lavaredo (Hotel Drei Zinnen) liggen. Aan de linkerkant van de weg ligt een grote parkeerplaats, waar ook het Valle della Rienza start. Hier parkeer je je auto.

Nu loop je de brede vallei in en volgt de onverharde weg richting Drei Zinnen. Na een minuut of 20 kom je op het punt waar je rechtsaf het Val de Rinbianco in zou kunnen, maar links van de weg ligt ergens een groot rotsblok waar het 'Palestra di Roccia', de klimwand, wordt aangegeven. Een smal en steil pad brengt je bij de klimrots.

 

informatie
Met een instap op ruim 1600m zou je misschien geen hoge temperaturen verwachten. Maar omdat de wand pal op het zuiden ligt, kun je hier bijna het hele jaar door klimmen. De routes zijn betrekkelijk jong: het gebied werd pas in 1994 ontsloten door de berggids Heli Gargitter. Hij opende leuke, lichte routes, gekenmerkt door watergaatjes, waaraan je jezelf omhoog werkt. De behaking is meer dan goed, misschien zelfs té goed. Na bijna elke meter vind je een haak, zodat ook mensen met weinig zelfvertrouwen hier prima kunnen voorklimmen.

Het middengedeelte van de wand heeft een heel ander uiterlijk: geel in plaats van grijs, licht overhangend in plaats van neigend en kleine greepjes in plaats van gaatjes. Het wordt meteen duidelijk dat de routes die hier zitten moeilijker zijn dan de rest. Maar of de gevorderde klimmen voor 3 of 4 routes de wandeling naar boven maakt blijft de vraag.

Val Rienza was voor Monique en mij de eerste klimwand in Italië en een van de leukste. De hele wand voor onszelf, en dat tot zelfs twee keer toe: de eerste keer eind mei, een andere keer begin september. Tijden dat er volop bergtoeristen in de buurt waren, dus hadden we anders verwacht. Waarschijnlijk omdat andere gebieden, zoals bijvoorbeeld het klimgebied Landro, direct aan de weg liggen en je zowat vanuit de kofferbak kunt zekeren, blijft het hier rustig. Ook niet verkeerd. Met overmatig veel haken was het voor Monique de ideale wand om te leren voorklimmen.